HIER

wil ik met proza en poëzie een plaats maken om te verstillen.

‘In ons stilste uur en van de wereld weg’, om het met Rilke te zeggen.

Hiermee bedoel ik niet dat het gedicht
slechts een verstild landschap is.

 Eerder zo:

‘het is niet vrolijk wat je schrijft’
dat zeggen ze, het is waar mijn
woord meandert door het landschap
zoekt zich een weg tussen
kloof en krocht kruipt uit
het dal naar hoge bergen
nestelt in de ruïnes van het oude
dorp slibt vast in de herinnering
daar waar verleden zich verschuilt
kiert het oude leed tussen de spleten
in groeven van verweerde steen…’

uit Oude wegen

De tocht naar verinnerlijking loopt parallel met
het opzoeken van een dialoog tussen woord en beeld.