Beste scholier,
Mijn nieuwjaarsbrief schrijf ik speciaal voor jou. Ik doe dit omdat jij, die op de schoolbanken zit, in de corona- en postcoronatijd heel wat op je brood kreeg.
De plotse uitbraak van een pandemie zorgde voor een grote verandering in je leven. Plotsklaps werd je uit je normale ritme gerukt, je moest thuisblijven en online les volgen. Zelf herinner ik me, maar dat is lang geleden, zoiets als ‘schooltelevisie’: dan kon je als extraatje, voor wie na schooltijd maar niet genoeg kreeg van leren, educatieve programma’s volgen. Maar dat was iets anders dan wat jou overkwam. Nu brak nood wet en online leren was opeens een feit.
Of je dat lukte of niet: daar werden weinig woorden aan besteed.
Na de pandemie ontstond er een nieuw probleem (of was het er al eerder?): je kon opnieuw naar school maar met mondkapje en er waren te weinig leraren. Zelfstudie werd plots een begrip, veelal moest je het met minder echte lestijd stellen en het dus zelf maar oplossen.
Of je dat lukte of niet: daar werden weinig woorden aan besteed.
Hier en daar daagden nieuwe onderwijzenden uit andere beroepsgroepen op. In het parkje niet ver van mijn voordeur hoorde ik je soms klagen over die van biologie: “ze heeft precies nog nooit lesgegeven”.
Of het je lukte om les te krijgen van experten zonder leservaring: daar werden weinig woorden aan besteed.
Allemaal nieuwe situaties, en toch lag voor jou aan het eind van het semester of het jaar de lat even hoog als vroeger. Verzachtende omstandigheden, daar werd of wordt niet over gesproken. En laat ons eerlijk zijn: je leraren maakten en maken ook een moeilijke tijd door.
Want iets later, of dit alles nog niet genoeg was, kwam ‘het onderwijs’ opnieuw in het oog van de storm. Eén of andere bolleboos kwam aandraven met de vaststelling dat het leren van Latijn niet slimmer maakt en er werd onderzoek bovengehaald over de verslechterende cijfers voor wiskunde en Nederlands.
En zoals dat gaat: elk probleem wordt opgelapt. Kleuters: gedaan met al dat gespeel, we gaan niet alleen onze jas leren aandoen maar ook taal leren.
Nieuwe leerdoelen met Nederlands en wiskunde in de hoofdrol komen er aan.
Maar lieve scholier, wat ik jou vooral wens in 2025:
dat het onderwijs een veilige plek wordt waar je de kans krijgt om te ontdekken wat het betekent mens te zijn. Dat is een grote wens waar je slechts stapje voor stapje kunt in groeien en die veel meer inhoudt dan de kennis van wiskunde en Nederlands alleen. Het is ook kennis maken met de verhalen van grote beschavingen en culturen uit het verleden, voorbeelden ontdekken van mensen die gisteren en vandaag hebben getracht om in waarheid te leven. Naast kennis en ontdekking wens ik je ook wijsheid toe, door te leren kritisch na te denken en op die manier je blik te verruimen, zodat je geen meeloper wordt maar een persoonlijkheid ontwikkelt.
Ik wens dat je je medeklasgenoten echt ontmoet, niet enkel via chat, en dat jullie leren zorgdragen voor elkaar. Dat je creatief leert je talenten te ontdekken, zodat je later een leven kunt opbouwen dat werkelijk de moeite waard is voor jou.
Neen, beste scholier, deze wens zal niet in één jaar uitkomen, maar ik zal het je opnieuw en opnieuw toewensen. Ik zal het blijven herhalen zodat ook mensen die met onderwijs bezig zijn, je leraren maar vooral ook politiekers, op hun beurt begrijpen dat onderwijs meer is dan weten is meten. Dat onderwijs niet enkel gaat over je klaarstomen voor de arbeidsmarkt, maar dat onderwijzen bijdraagt aan kennis, wijsheid en vaardigheden om menswaardig te leven.
Mvg
Frauke J.