Beste lezer,
Een tijd geleden las ik een aantal getuigenissen van ouder wordende werknemers die zich niet meer gewaardeerd voelden op de werkvloer. Meer nog: sommigen voelden zich uitgerangeerd, door de directie liefst zo snel mogelijk richting uitgang gebonjourd.
Jawel, het gaat hier over de ‘hardwerkende mens’ waar politici het zo graag over hebben.
Spontaan kwam het woord diversiteit bij me op, een woord dat gemakkelijk in de mond genomen wordt. We gebruiken het veel wanneer we het hebben over ras, etniciteit en culturele verschillen. Maar politieke overtuiging, geslacht, fysieke mogelijkheden en ja, ook leeftijd maken eveneens deel uit van onze diversiteit.
Vanuit het beleid worden maatregelen genomen om mensen langer te laten werken terwijl er op de werkvloer wordt geklaagd over pesterijen en het opzijzetten van oudere werknemers. Dat zou een belletje moeten doen rinkelen.
Cultuurverschillen, man/vrouwverschillen maar ook generatieverschillen zijn vandaag een feit, daar kunnen we niet meer omheen, zowel op de werkvloer als in ons dagelijks leven. Er zal zeker een veelheid aan verschillen zijn tussen al die mensen, maar er is toch ook gemeenschappelijkheid. Neem nu het streven naar een goed loon voor goed werk, het behouden van de baan, ijveren voor een beleid dat de werknemers ten goede komt? Uiteraard zal elke levensfase wel zijn eigen charme, mogelijkheden en moeilijkheden kennen en wellicht kijken jongeren soms anders naar bepaalde zaken en brengen ouderen, mannen en vrouwen, werknemers met een andere culturele achtergrond andere ervaringen mee. Maar is dat een probleem? Iedereen die werkt heeft eigen talenten en ervaringen en daar horen respect en waardering voor die andere bij, of deze nu jong of oud is en van welke origine ook. Je hoort erbij met je mogelijkheden, je vaardigheden en je talenten: dat is toch wat we ‘inclusie’ noemen?
Ik zou er zelfs willen aan toevoegen dat wie die talenten en mogelijkheden niet meer kan gebruiken het ook verdient om in zijn/haar waarde gelaten te worden. Of zoals twee gepensioneerden onlangs verzuchtten: “We hebben heel ons leven ons best gedaan, we verdienen daarvoor toch respect.”
Deze uitspraak indachtig pleit ik voor werkelijke ruimte in het omgaan met verschillen tussen mensen, welke die ook zijn. Het is de inspanning waard om met waardering en respect met mekaar om te gaan. Het leven en de samenleving zouden er op kleine schaal al een stuk aangenamer door worden.
Of zoals Remco Campert het in een gedicht over vrede verwoordt:
“…Vrede is niet het ontbreken van strijd maar het besef van harmonie en respect en gelijkwaardigheid in een wereld vol diversiteit…”
Vredevolle feesttijd.
Mvg,
Frauke Jemand